UVC Light چیه؟
نور فرابنفش تابش الکترومغناطیسی با طول موج کوتاه تر از نور مرئی اما طولانی تر از اشعه ایکس است. فرابنفش به چند محدوده طول موج دسته بندی می شود، با UV طول موج کوتاه (UV-C) در نظر گرفته شده "UV ژرمیکیدال". طول موج های بین حدود ۲۰۰ nm و ۳۰۰ nm به شدت توسط اسیدهای هسته ای جذب می شوند. انرژی جذب شده می تواند منجر به نقص هایی از جمله دیمرهای پیرمیدین شود. این دیمرها می توانند از تکرار جلوگیری کنند یا می توانند از بیان پروتئین های لازم جلوگیری کنند که منجر به مرگ یا غیر فعال شدن ارگانیسم می شود.
100 nm تا 200 nm
فرابنفش دور یا فرابنفش خلاء (این طول موج ها تنها در یک خلاء انتشار می دهند)
200 nm تا 280 nm
UVC – مفید برای ضدزنگ و حس
280 nm تا 315 nm
UVB -- مفید برای درمان ، و برنامه های کاربردی پزشکی
315 nm تا 400 nm
UVA (یا "نزدیک UV") -- مفید برای چاپ ، درمان ، لیتوگرافی ، سنجش و کاربردهای پزشکی
تاریخ
در سال ۱۸۷۸ آرتور داونز و توماس پی بلانت مقاله ای منتشر کردند که عقیم سازی باکتری ها را در معرض نور طول موج کوتاه توصیف می کرد. فرابنفش بیش از ۱۰۰ سال است که یک جهش شناخته شده در سطح سلولی بوده است. جایزه نوبل پزشکی سال ۱۹۰۳ به دلیل استفاده از UV علیه لوپوس ولگاریس، سل پوست به نیلز فینسن اهدا شد.
استفاده از نور فرابنفش برای ضدفونی آب آشامیدنی به سال ۱۹۱۰ در مارسی فرانسه برمی گردد.کارخانه نمونه اولیه پس از مدت کوتاهی به دلیل قابلیت اطمینان ضعیف تعطیل شد. در سال ۱۹۵۵ سیستم های آب درمانی فرابنفش در اتریش و سوئیس به کار رفت؛ تا سال ۱۹۸۵ حدود ۱۵۰۰ گیاه در اروپا به کار گرفته شدند. در سال ۱۹۹۸ کشف شد که پروتوزوآ مانند کریپتوسپوریدیوم و ژیردیا نسبت به آنچه قبلاً تصور می شد در برابر نور فرابنفش آسیب پذیرتر هستند؛ این راه را برای استفاده گسترده از آب UV در آمریکای شمالی باز کرد. تا سال ۲۰۰۱ بیش از ۶۰ نیروگاه آب فرابنفش در اروپا فعالیت می کردند.
چگونه UVC DISINFECTION کار می کند؟
همان طور که توسط مطالعات و گزارش های تحقیقاتی متعدد مشهود است، زمانی که موجودات زیستی در محدوده ۲۰۰ nm تا ۳۰۰ nm در معرض نور عمیق UV قرار می گیرند که توسط DNA، RNA، و پروتئین ها جذب می شود.
جذب توسط پروتئین ها می تواند منجر به پاره شدن دیواره های سلولی و مرگ ارگانیسم شود. جذب توسط DNA یا RNA (به طور خاص توسط بازهای تیمین) شناخته شده است که باعث غیر فعال شدن رشته های دو هلیکسی DNA یا RNA از طریق تشکیل دیمرهای تیمین می شود. اگر به اندازه کافی از این دیمرها در DNA ایجاد شوند، فرایند تکثیر DNA مختل می شود، و سلول نمی تواند تکثیر شود.
سلول هایی که نمی توانند تکثیر شوند، نمی توانند آلوده شوند.
به طور گسترده ای پذیرفته شده است که لازم نیست عوامل بیماری زا را با نور UV بکشیم، بلکه نور فرابنفش کافی را برای جلوگیری از تکثیر ارگانیسم به کار می بریم. دوس های فرابنفش مورد نیاز برای جلوگیری از تکرار دستوراتی با بزرگی پایین تر از حد مورد نیاز برای کشتن هستند که هزینه درمان UV را برای جلوگیری از عفونت از نظر تجاری قابل دوام می کند.
